บทที่ 3 พันธะร้อน วิวาห์สวาท EP3
และการสั่งให้แต่งกับลูกสาวของเพื่อนรัก วัตถุประสงค์หลักจริงๆ คือเขาและภรรยาอยากจะอุ้มหลานเสียที หลังจากที่รอแล้วรอเล่าว่าเมื่อไหร่เจ้าลูกชายจะคบใครเป็นตัวเป็นตนเสียที ทว่าเป็นการรอคอยแบบไร้จุดหมาย ร้อนจนเขาต้องวางแผนทำอะไรสักอย่าง
“ใช่ พ่อเป็นพ่อของผม แต่พ่อไม่มีสิทธิ์มาบงการหัวใจของผม ผมจะไม่แต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักแน่นอน” แม้ปากจะบอกว่าจะยอมแต่งงานกับคนที่ตัวเองรักเท่านั้น ทว่าผู้ชายเจ้าสำราญอย่างนวิน กลับไม่เคยรู้สึกรักใครเลยสักคน ถึงกระนั้นก็จะไม่ยอมให้ผู้เป็นพ่อมาบงการได้ง่ายๆ
“รักอย่างนั้นเหรอ ฉันถามแกหน่อยเจ้านิก แกเคยรักใครสักคนไหม วันๆ เห็นควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า หรือว่าแกรักทุกคนที่แกควงหรือไง”
อดไม่ได้ที่จะแขวะบุตรชายกลับไป เพราะมันเป็นจริงอย่างที่เขาพูด คนอย่างนวินไม่มีทางรักใครได้ ถ้ายังทำตัวลอยชาย คบกับผู้หญิงเล่นๆ เพื่อสนองความต้องการของร่างกายเพียงเท่านั้นแบบนี้ จะไปมีโอกาสได้เจอผู้หญิงดีๆ ที่พร้อมจะเป็นเมียและแม่ของลูกได้อย่างไร
คนเป็นลูกถึงกับพูดไม่ออก เพราะมันเป็นจริงอย่างที่ผู้เป็นพ่อพูดออกมาทั้งหมด เขาไม่เคยรักใครและไม่เคยคิดจะรักด้วย ไม่ใช่ว่าเคยมีอดีตที่ขมขื่น แต่รู้สึกไม่ต้องการจะต้องรู้สึกเจ็บปวดกับคำว่ารัก เพราะตัวอย่างจากคนรอบข้างซึ่งเคยผิดหวังจากความรักมีให้เห็น จนรู้สึกขยาด จนไม่อยากจะเอาหัวใจของตัวเองไปแขวนไว้กับความเสียใจ
ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมจะต้องเร่งรัดให้เขาแต่งงานทันทีที่กลับถึงเมืองไทย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครหน้าตาเป็นแบบไหน ก็ยังไม่เคยเห็น มีหรือคนที่สมบูรณ์แบบอย่างนวิน จะยอมเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าแบบนั้น
“รักสิครับ พ่อก็รู้ว่าผมเป็นพวกรักสนุก แต่ไม่คิดจะผูกพัน คนไหนคิดจะจับผู้ชายอย่างผม สิ่งเดียวที่ผมจะหยิบยื่นให้ก็คือการเฉดหัวส่งอย่างไม่ต้องสืบ”
นวินตอบบิดาด้วยความภาคภูมิใจ โดยไม่รู้สึกว่าสิ่งที่ทำมันเป็นเรื่องผิดสักนิด
“ก็เพราะแกมันเป็นเสียอย่างนี้ มั่วผู้หญิงไม่เลิก คอยดูเถอะสักวันเอดส์มันจะถามหา”
“เสียใจพ่อ คนอย่างนวินรักสนุกก็จริง แต่ไม่เคยสะเพร่า เคยได้ยินไหมพ่อยืดอกพกถุงน่ะ”
“ไม่รู้ล่ะ ยังไงแกก็ต้องแต่งงาน พ่อทาบทามผู้หญิงให้แกแล้ว”
เรื่องความดื้อคนเป็นพ่อก็มีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ลองเขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องแต่งงาน ยังไงก็ต้องแต่ง ไม่มีทางที่จะหนีรอดความต้องการของคนอย่างณัชพลไปได้
“ถ้าผมไม่แต่ง พ่อก็บังคับผมไม่ได้เช่นกัน คนอย่างผมหล่อระดับดารา รูปร่างดูดีระดับนายแบบ ไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงไก่กาที่พ่อหาให้แน่นอน”
“ผู้หญิงที่ฉันหาให้ ก็สวยไม่น้อยไปกว่านางงามหรอก แกเชื่อมือฉันสิ”
เมื่อไม่รู้ว่าจะหว่านล้อมอย่างไร สุดท้ายเลยต้องเอาความสวยของว่าที่ลูกสะใภ้ขึ้นมาโน้มน้าว แต่ถามว่าเขาเคยเห็นไหม ก็ตอบได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่เคยเห็น เห็นล่าสุดก็เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว เมื่อเพื่อนรักส่งรูปถ่ายของลูกสาวในวัยกำลังซนมาให้ดู ซึ่งรูปถ่ายในตอนนั้นยอมรับว่าถ้าให้มาเป็นลูกสะใภ้คงต้องคิดหนักหน่อย เมื่อเด็กน้อยในรูปนั้น น่ารักก็จริงแต่ออกจะอ้วนกลมตัวป้อมไปสักนิด ผิวพรรณก็ดูดำคล้ำไปสักหน่อย ซึ่งผิดกับที่หวังเอาไว้เล็กน้อย
ทว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป ณัชพลเชื่อว่าลูกสาวของรุจจะต้องเติบโตขึ้นมาสวยเหมือนกับแม่แน่ๆ ก็เหมือนกับลูกชายของเขา ที่เมื่อสมัยเด็กก็ไม่ได้น่ารักรูปหล่อแบบนี้ แต่พอโตขึ้นความหล่อก็ค่อยบังเกิด จนอดที่จะพอใจในหน้าตาของบุตรชายไม่ได้
“สวยแค่ไหน มีรูปให้ผมดูก่อนไหมล่ะ ถ้าไม่มี ผมไม่มีทางเชื่อ”
“รูปน่ะไม่มี แต่เชื่อมือพ่อสิว่าสวยอย่างที่แกถูกใจแน่ๆ พอไปถึงเมืองไทย แกก็ได้เห็นหนูลูกบัวเองแหละ”
“อะไรนะ ชื่อลูกบัว โอ๊ยพ่อ ชื่อโคตรโบราณ ผมไม่มีทางแต่งงานกับคนชื่อล้าสมัยแบบนี้เด็ดขาด ถ้าพ่อยังขืนบังคับผมมากๆ ผมจะไม่ชอบผู้หญิง หันไปชอบผู้ชายเสียเลยนิ ไหนๆ ไอ้คิมก็ยังโสด คบกันเองก็น่าจะดี”
“หยุดความคิดของแกไปเลยนะเจ้าลูกไม่รักดี ฉันจะไม่มีวันให้แกทำแบบนั้นเด็ดขาด”
“ก็ลองดูครับ ว่าระหว่างผมกับพ่อใครจะชนะ อ้อผมลืมบอกกลับไทยครั้งนี้ ผมจะพาคิมกลับไปด้วย” เอ่ยจบ คนหัวดื้อก็ลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว เพื่อออกจากบ้าน ก่อนที่จะต้องทะเลาะกับบุพการีไปมากกว่านี้
“ไอ้ลูกอกตัญญู คอยดูนะ ฉันจะจับแกแต่งงานกับหนูลูกบัวให้ได้” ประมุขของบ้านตะโกนไล่หลังบุตรชายไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จนกระทั่งรถคันหรูราคาแสนแพงที่ซื้อให้ลูกชาย เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังงามอย่างรวดเร็ว นั่นแหละ ณัชพลจึงจะหยุดก่นด่าออกมา
เวลาเดียวกันแต่ต่างประเทศ ว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาว ต่างกำลังขับรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาสีนิลของทั้งคู่กำลังมีเปลวเพลิงโหมกระพือขึ้น ราวกับกำลังเกิดเหตุอัคคีภัยก็ไม่ปาน เนื่องจากทั้งคู่นั้นมีไม่เคยคิดที่จะแต่งงาน และไม่คิดที่จะยอมให้คนเป็นพ่อมาบงการชีวิตได้
“ฝันไปเถอะไอ้หมูโสโครกนิก อย่าคิดว่าคนอย่างลูกบัวจะยอมให้แกมาเป็นสามีของฉัน ตายแล้วเกิดใหม่แกก็ยังไม่คู่ควรกับคนที่สวยและรวยมากอย่างฉันเลย”
ลลิตาเอ่ยออกมาอย่างมาดมั่น เพราะคนอย่างเธอถ้าคิดจะคบใครสักคนเป็นแฟน คนๆ นั้นจะต้องเพียบพร้อม หล่อแบบไม่มีที่ติ รวยระดับมหาเศรษฐี และมีดีกรีหนุ่มหล่อในฝันของสาวๆ อย่างผู้ชายที่เธอบังเอิญเห็นในนิตยสารของฝรั่งเศส ที่เพียงแค่มองผ่านจากหน้าหนังสือ ยังรู้สึกใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
“หึหึ ชื่อลูกบัว แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่าต้องหน้าตาหน้าเกลียด อย่าหวังว่าจะมาจับผู้ชายอย่างนวินได้ ฝันไปเถอะ คนหล่อๆ อย่างฉัน ถ้าไม่สวย หุ่นดี ลีลาเร่าร้อน ก็อย่าหวังว่าจะได้ไปเป็นสามี” คนที่เชื่อมั่นในหนังหน้าของตัวเองเป็นที่สุด ก็เอ่ยออกมาอย่างหยิ่งผยอง
